Wijkagent Remko de Vries heeft er sinds 18 april een werkplek bij. Elke maandagochtend werkt hij vanuit het Jeroen Bosch Ziekenhuis, waar medewerkers bij hem binnen kunnen lopen met vragen over agressie. ‘We willen laten zien dat politieagenten niet bijten.’

Ziekenhuismedewerkers en politieagenten in ’s-Hertogenbosch hebben regelmatig met elkaar te maken, maar de onderlinge verstandhouding kan beter. ‘Dat is niet zo vreemd’, weet Rosemary van der Avort, hoofd Juridische Zaken in het Jeroen Bosch Ziekenhuis en lid van de Beheergroep Agressie. ‘Vaak ontstaat er onbegrip wanneer mogelijke daders van misdrijven worden behandeld in het ziekenhuis. De politie wil dan zoveel mogelijk informatie voor het strafonderzoek, maar onze artsen zijn gebonden aan het medisch beroepsgeheim. Ook kan het zijn dat de politie onderzoek doet naar het overlijden van een patiënt. Dat kan voor onze artsen confronterend zijn.’

Drempel verlagen

‘Er is veel onbegrip over en weer’, erkent wijkagent Remko de Vries. Reden voor hem om meer zichtbaar te zijn in het ziekenhuis. Sinds 18 april houdt hij elke maandagochtend kantoor in het ziekenhuis, vanaf ongeveer negen uur tot aan het middaguur. Medewerkers kunnen dan, zonder afspraak, binnenlopen met vragen over aangifte doen, of om hun verhaal te doen. ‘Voor een aangifte van agressie moeten ze nu nog naar het politiebureau’, zegt De Vries. ‘Soms is die drempel te hoog. Dan kan het helpen als ze in het ziekenhuis zelf aangifte kunnen doen.’

De grens voor agressie ligt bij veel ziekenhuismedewerkers ook hoog. ‘Velen vinden het normaal om af en toe uitgescholden te worden. ‘Hij was onder invloed’, denken ze dan. ‘Gelukkig is de behandeling nu klaar en zijn we van de patiënt af.’ Maar uitgescholden, bespuugd of bedreigd worden is natuurlijk niet normaal. Ik schrik af en toe echt van wat ik hoor. Boschenaren zijn behoorlijk mondig. Dat is op zich niet erg, maar er zijn grenzen.’

Veilig werkgeverschap

Het Jeroen Bosch Ziekenhuis is het eerste ziekenhuis in Nederland met een wekelijks inloopspreekuur van de wijkagent. Van der Avort besprak het idee vooraf met de Raad van Bestuur. ‘Na de eerste verbazing zagen ze in dat het past binnen ons beleid van veilig werkgeverschap. We hebben een groot ziekenhuis, met vierduizend medewerkers. Er is hier bijna elke dag wel een agressie-incident. We doen er veel aan om die te voorkomen: we bieden trainingen aan voor medewerkers, we hebben een flinke beveilingsafdeling en duidelijke spelregels over wat wel en niet mag, inclusief toegangsontzeggingen. Maar als medewerkers van alles tolereren en geen aangifte doen, wordt het lastig om op te treden tegen daders. Daarom is Remko als wijkagent ook regelmatig betrokken bij cursussen, het bespreken van casussen en nu dus met het spreekuur.’

Bewustwording

Voorlopig komt De Vries een halfjaar lang op maandagochtend naar het Jeroen Bosch Ziekenhuis. Daarna wordt het ‘spreekuur’ geëvalueerd. ‘Ik heb geen idee of het gaat lopen’, aldus De Vries. ‘Ik kan gewoon vanuit het ziekenhuis inloggen op het politienetwerk en schriftelijk werk afhandelen, dus als er niemand komt is dat geen ramp. Het zou wel jammer zijn natuurlijk. Aan de andere kant wil ik ook niet de hele ochtend alleen maar aangiftes inkloppen. Men kan bij mij voor alles terecht. Het ziekenhuis staat in mijn wijk, dus de werknemers zie ik ook een beetje als mijn bewoners.’ Van der Avort: ‘ We willen medewerkers hiermee laten wennen aan de samenwerking met politie; laten zien dat ze niet bijten. Het is deels een stukje bewustwording.’

Convenant

De samenwerking tussen het ziekenhuis en de politie staat beschreven in een convenant. Het afsluiten van een convenant is een belangrijk onderdeel van de aanpak Veiligezorg. ‘De eerste versie van dat convenant stamt al uit 1997, maar papier is geduldig’, aldus van der Avort. De afspraken moeten ook bij iedereen tussen de oren gaan zitten.’ In het convenant staat wanneer het beroepsgeheim wel en niet mag worden geschonden. ‘Wanneer een patiënt slachtoffer is geweest van een misdrijf geven wij bijvoorbeeld wel informatie. De politie heeft dan een hulpverlenersrol en gebruikt de gegevens om contact op te nemen met familie. Is een patiënt dader van een misdrijf, dan geldt het medisch beroepsgeheim.’ Dat is voor politie soms lastig, bijvoorbeeld wanneer een bolletjesslikker in het ziekenhuis wordt geholpen. De politie wordt dan gebeld om de drugs op te komen halen, maar krijgt niet te horen wie de verboden goederen het land heeft binnengesmokkeld. ‘Dan gaat het bij de meeste agenten wel even borrelen’, zegt De Vries. ‘Wij mogen de rommel opruimen en de dader loopt zonder problemen het ziekenhuis uit. Daarom is wederzijds begrip zo belangrijk. Als agenten goed wordt uitgelegd waarom ze op dat moment geen informatie krijgen, is er ook minder irritatie.’

In het Jeroen Bosch Ziekenhuis is het wekelijkse bezoek van De Vries is uitgebreid belicht op het intranet. Ook raadt de Beheergroep Agressie melders van incidenten aan om aangifte te doen. ‘Met vragen daarover kunnen ze bij mij terecht’, aldus De Vries, die in vol politieornaat op elk spreekuur zal verschijnen. ‘Hopelijk zien ziekenhuismedewerkers dan dat politieagenten helemaal niet zo eng zijn.’